Прво гробиште во Атина: Најстаро модерно гробиште, познато по скулптури како „Спиената девојка“ на Јанулис Халепас – ремек-дело на неокласичната уметност
Во различни цивилизации, погребните практики секогаш биле тесно поврзани со архитектурата и уметноста. Пирамидите на Египет, кралските гробници во Ур, толосните градби на Микена или погребниот брод Сатон Ху во Британија сведочат за стремежот кон бесмртност и трајно сеќавање. Со појавата на христијанството, погребувањето добива ново значење: моштите на мачениците и светците стануваат центри на поклонички патувања, а гробните простори се врзуваат со светоста на храмот.
Во ренесансниот период, погребната уметност се развива во насока на лична изразност. Спомениците стануваат симбол на општествен и економски статус, а кенотафите – споменици без тело – служат како почит кон делото и личноста на поединецот. Во 18 век се појавуваат монументални мавзолеи, обележани со сенка и меланхолија, кои претставуваат експериментални простори за архитектонска грандиозност.
Во 19 век се менува односот кон смртта и гробиштата. Наместо едноставни „гробишта“, се оформуваат „цеметериуми“ – мирни простори каде што мртвите почиваат, а живите се движат меѓу зеленило и споменици, стекнувајќи историско и културно искуство.
Во Европа и Америка се развиваат „градинарски гробишта“ кои ја спојуваат природата со погребната уметност и ја нагласуваат историската и уметничката вредност. Некрополите во овој контекст стануваат места каде што историјата, уметноста и културата се преплетуваат. Гробишта како Пер-Лашез во Париз, Монжуик во Барселона или Некатоличкото гробиште во Рим не се само простори за погребување, туку вистински музеи на отворено. Тие собираат споменици, скулптури и животни приказни, нудејќи им на посетителите можност за образование, размислување и уметничко уживање.