Шокира фактот дека во 2025 имало 4 745 пријави за семејно
насилство и шест случаи на убиство, а за два месеца во 2026 – веќе четири
случаи на фемицид. Овие алармантни бројки се слика на општество во коешто е
загрозено најосновното човеково право – правото на живот. Не цитирам
статистика, туку нотирам пораз на институционалната превенција и навремената
акција. Зад бројките се кријат животни приказни, семејни трагедии, неостварени
соништа. Ова го нагласи претседателката Гордана Сиљановска Давкова, на пленарната
седница во Собранието „Правата и можностите на жените – достигнувања и
перспективи“, која секоја година се одржува по повод Меѓународниот ден на
жената 8 Март.
„Страшно е секој 8 март, да броиме нови жртви, да презентираме најнови статистики, да дебатираме за политики, да усвојуваме стратегии, посочувајќи ги истите проблеми, презентирајќи брутални статистики, предлагајќи претходно предложени, но непреземени мерки и активности. И овој 8 март, непосредно по несфатливата смрт на Ивана и на Катја, тешко ми е да го доживеам како Ден на жената! Симболиката на празникот се изгуби во мракот на суровата, непоимлива и неприфатлива реалност“, рече претседателката.
Таа посочи дека кучен момент е оној на пријавувањето и ако жената се соочи со човек којшто ѝ влева разбирање, поддршка, сигурност и надеж, таа ќе се охрабри да се избори за себе, ама ако биде пречекана од профил, за кој навредувањето и тепањето се дел од заедницата, ќе се посомнева во ефектите од преземениот чекор и ќе трпи. Затоа, посочи Сиљановска Давкова, обучените и сензибилизираните полицајци, социјални работници и судии се активни спасители или пасивни соучесници во делото.