,,Кога лихварството било забрането, кога грѓанинот бил пред се“ – Време е за враќање на правдата: стоп за лихварство и злоупотреби“
Ако државата навистина има намера да го заштити граѓанинот, тогаш не би дозволила тој со години да плаќа огромни камати и енормни трошоци за извршители. Кој ја имаше најголемата полза од тоа? Секако не граѓанинот, туку оние што ја претворија неговата мака во профит. Покрај скапо наплатените услуги од извршителите, денес, на сцена се појавија и таканаречените „брзи кредити“ – доволно е само да се погледне висината на каматите што ги наплаќаат за да се увиди дека повторно се злоупотребува финансиската немоќ на луѓето.
Еве пример од Законот за облигациони односи на СФРЈ (1978) кои се однесуваат на забрана на лихварство и заштита на граѓаните:
Клучни членови
Член 12 – Начело на совесност и чесност Страните во облигационите односи се должни да постапуваат совесно и чесно. Ова е основа за спречување на злоупотреба, вклучително и лихварство.
Член 141 – Лихварски договори Договорите склучени под услови кои очигледно ја искористуваат тешката положба, сиромаштијата, недоволното искуство или зависноста на една страна, со што се обезбедува прекумерна корист за другата страна, се ништовни.
Член 142 – Судска интервенција Судот може да поништи или измени договор ако утврди дека условите се лихварски или неправедни.
Член 103 – Ништовност на договори спротивни на принудни прописи Секој договор кој е спротивен на закон или добри обичаи е ништовен. Ова се применува и на лихварски договори.
Контекст
Овие одредби имале цел да ги заштитат граѓаните од прекумерни камати и експлоатација. Во СФРЈ, извршителите биле дел од судскиот систем, што значи дека наплатата на долгови се вршела под судска контрола, а не преку приватни агенции.