Прочитајте сè за луѓето кои решиле да тестираат брза храна. Ги интересирало што ќе се случи ако го јадат секој ден.
Ви ги пренесуваме приказните на тројца луѓе кои се осмелиле да експериментираат – јадат брза храна секој ден. Прочитајте како заврши сето тоа.
Експеримент 1 – Фиби Џексон-Едвардс
Кој е ова?
Новинарка, 27 години (во моментот на експериментот имала 24 години)
Колку долго траел експериментот?
7 дена само на брза храна
Фиби Џексон-Едвардс, родена во Лондон, јадела брза храна една недела следејќи ги упатствата на Дејли Меил. Пред да започне експериментот, таа беше подложена на серија медицински тестови. Тестовите покажаа дека процентот на маснотии во нејзиното тело е околу 23 проценти (што е нормално за нејзината возраст), додека внатрешните органи и системи работат без отстапување.
“Првиот ден, експериментот многу ме израдува. Наутро појадував голем сендвич со сланина, ручав во Мекдоналдс, а вечерта отидов во КФЦ. Колегите ми беа љубоморни, па рекоа. „Ох, го јадеш она за што сите зборуваат ние“, се сеќава Фиби, додавајќи дека радоста брзо поминала.
За седум дена Џексон-Едвардс го посети секој синџир за брза храна во Лондон. Јадела ќебапи на улични тезги, хамбургери и помфрит во синџир ресторани, а навечер нарачала пица за вечера.
„На четвртиот ден вкусот на брзата храна ми изгледаше одвратно. Почнав да се будам со тешкотии, што досега не ми се случило, а во текот на денот едвај ги влечев стапалата. Кожата на лицето ми стана мрсна и сјајна Сите мои пријатели коментираа за мојот нездрав изглед“, вели Фиби.
Освен тоа, според новинарката, јадењето брза храна ја направило асоцијална. Нејзините пријатели следеле здрава исхрана, па за време на експериментот почнала помалку да комуницира со кругот на пријатели – била принудена да јаде пица сама пред телевизор.
Резултатот од експериментот: за само седум дена дневно консумирање брза храна, процентот на маснотии во телото на Фиби Џексон-Едвардс се зголеми од 23 на 25 проценти. Во исто време, поради салото, обемот на нејзините колкови речиси се удвоил. Имаше проблеми со спиењето, летаргија во текот на денот и проблеми со кожата. На Фиби Џексон и беа потребни околу месец и половина за да се врати во претходната состојба по седум дена брза храна.
Втор експеримент – Георгиј Малет
Кој е ова?
Блогер, 27 години (во времето на експериментот имаше 24 години)
Колку долго траеше експериментот?
14 дена само на брза храна
Московскиот блогер Георги Малет се согласи да учествува во експеримент спроведен од една од клиниките во главниот град. 14 дена морал да јаде само брза храна, чипс и слатки. Заедно со него, уште две лица ја завршија студијата: едниот пиеше 4 литри пиво дневно во текот на две недели, другиот спиеше помалку од три часа на ден за исто толку време.
На крајот од две недели, самиот Џорџ призна дека не забележал никакви промени во својот изглед. Меѓутоа, медицинските тестови покажаа поинаку. Во текот на 14 дена, неговото ниво на гликоза во крвта се зголеми (од 5,3 mmol/l на 6,0 mmol/l). Лекарите дошле до заклучок дека продолжувањето да се јаде во овој стил значи неизбежен развој на дијабетес. Дополнително, се намалува и нивото на добриот холестерол, што го отстранува вишокот лош холестерол од крвта. Овој пад го зголемува ризикот од срцеви заболувања, срцев удар и мозочен удар. Докторите забележале и зголемување на крвниот притисок.
Експеримент 3 – Морган Спарлок
Кој е ова?
Режисер на документарец, 47 години (тој имал 33 години за време на експериментот)
Колку долго траеше експериментот?
30 дена само на брза храна
Во 2004 година, американскиот режисер Морган Спарлок одлучи да го искористи својот сопствен пример за да покаже колку е штетна брзата храна. Јадел брза храна 30 дена директно и се снимал себеси. Како резултат на експериментот е добиен документарниот филм Super Size Me. Во 2005 година, филмот доби Оскар за најдобар документарен филм на годината.
Пред да започне експериментот, Спарлок бил здрав човек. По само 30 дена се се смени. Неговата тежина се зголеми за 11 кг поради маснотии, се појавија болки во пределот на црниот дроб, спиењето и расположението се влошија (Спарлок се пожали дека неговото расположение „скока од лошо на добро неколку пати на ден“). Режисерот почнал да пати од депресија, се чувствувал летаргично, преоптоварен и признал дека има проблеми со потенцијата. Лекарите кои го следеле неговото здравје му препорачале да го прекине експериментот, плашејќи се од неповратни последици. На Спарлок му требаше повеќе од една година за да се врати во нормала.