Во времето во кое живееме,
се менува и начинот на воспитување на децата
Воспитувањето дете е важен
процес во животот на секое семејство, а тоа треба да се препознае во работата
на секој учител. Во времето во кое живееме, се менува и начинот на
воспитување на децата. Поради секојдневните обврски, родителите често
немаат доволно време квалитетно и адекватно да се грижат за своите деца, а
нивното воспитување најмногу го препуштаат на наставниците, спортските тренери
или други авторитети.
Од друга страна, наставниците генерално
очекуваат во нивното училиште да дојдат веќе добро образовани деца, кои треба
само да ги едуцираат и да ги научат на специфични вештини.
Правилно воспитување е можно само со учество
и на семејството и на училиштето, како комплементарни субјекти во животот на
секое дете. Училиштето ги воспитува децата и влијае на формирањето на
животните ставови, но не може да ги воспитува без учество на родителите, ниту
пак е реално да се очекува дека на крајот од воспитно-образовниот процес
едноставно ќе произлезе совршено образовано и воспитано дете од тоа.
Меѓутоа, што ако
родителите немаат време или самите се склони кон насилничко однесување? Што
ако детето е оставено само на себе, без почит кон другите возрасни во неговата
околина, кон наставниците во училиштето, кон другите учесници во училишниот
систем? Дали таквата средина и „незаинтересираност“ може да создаде дете
кое подоцна во животот може да остане извршител на насилство?
На овие прашања одговори психологот Билјана
Михаиловиќ, која вели дека повеќето истражувачи и теоретичари сметаат дека
насилството од врсниците е одраз на целата ситуација во едно општество.
Различни теоретски модели, вклучувајќи
различни аспекти, како и фактори на појава и одржување на агресивност кај
децата и младите, осветлуваат, но не даваат целосна слика за оваа појава.
– Бројни студии се занимаваа со фактори на
ризик за појава на насилство и утврдија дека родителското воспитување и
условите на растење влијаат на појавата на насилство кај децата. Резултатите
од истражувањето спроведено на нашиот примерок (Тања Недимовиќ и Миклош Биро)
покажуваат дека за директното насилство од врсниците се важни: родот, семејното
насилство и студениот образовен однос на таткото и мајката.
Затоа, со своето однесување, родителите
можат да придонесат за развој и одржување на насилничко однесување кај нивните
деца.
Со оглед на тоа што родителите се толку
моќен фактор, логично е нивното влијание да оди и во друга насока – во насока на
развивање ненасилни, општествено посакувани обрасци на однесување.
Кога зборуваме за
насилство, некако се подразбира дека станува збор за интервенција против
насилството, а го занемаруваме поважниот дел – спречување на насилничко
однесување или спречување на развојно охрабрувачки начин. Улогата на родителите во спречувањето на насилството
од врсници е многу важна, затоа во развојот на децата фокусот треба да биде
ставен на превентивните, а не на интервентните активности.