Православните христијани утре ќе го одбележат верскиот празник Успение на
Пресвета Богородица или како што народот го нарекува Голема Богородица.
Православната Црква на овој
ден го празнува земниот крај на Пресвета Богородица и Нејзината смрт
ја нарекува „Успение“ што значи дека како и Исус, и Богородица по смртта воскреснала и заминала на
небото, како со душата така и со телото. Оттаму и називот успение,
што значи искачување. Самиот лик на Богомајката објавува бескрајно спасение,
сострадалност, грижа и доверба, сила и смирение, чистота и убавина, љубов и
победа на љубовта.
Како што е случајот со празнувањето на
рождеството на Пресвета Богородица, и нејзиното Воведување во Храмот, не постојат библиски ниту
историски извори кои се поврзуваат со овој празник. Црковното Предание учи дека
Богородица се упокоила како и сите луѓе, не своеволно, како нејзиниот Син, туку
според нејзината смртна човечка природа сврзана со овој свет. Како и сите други
празники посветени на Пресвета Богородица, православните христијани ги слават
нивните животи во Христа и Светиот Дух. Она што ѝ се случува на Дева Марија, ќе
се случи на сите оние кои го подражаваат нејзиниот пример и живеат богоугоден
живот на скромност, љубов и смирение пред Божјата Волја. Преку неа, сите луѓе
ќе бидат „благословени да бидат почесни од херувимите и неспоредливо послевни
од серафимите“ доколку го следат нејзиниот свет пример. Уште повеќе, сите ќе
имаат удел во вечниот живот на Божјото Царство.
Апостолите ја погребале Богородица. Кога по
три дена го отвориле гробот за да ѝ се поклони Св. апостол Тома, кој не бил
присутен на нејзиното погребение, “ја најдоа само плаштаницата, а телото
не беше во гробот”. Таа, како и Христос, доживеала телесна смрт, но во
третиот ден по погребувањето била воскресната од Синот и Својот Бог, и со
телото земена на небото. Се вознела на небото.
Таа им се јавила на апостолите жива, светла и опкружена со
ангели им рекла: “Радувајте се, зашто сум со вас во сите денови”.
Небозрачната светлина со која сјае Нејзиниот лик го осветлува и
овој празник, на кој човекот веднаш сфаќа дека смртта е всушност чин на
животот. Црквата никогаш во смртта на Богомајката не почувствувала страв, ниту
ужас, ниту жалост и надгробно ридање, туку секогаш една блескава воскресна
радост.
Традиционално на овој ден, кој се слави во цела Македонија, има
големи собири на кои народот и верниците ја слават Пресвета Богородица.